معنی حرف آنی

[ حَ فِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حرفی که نتوان آنرا بی تکرار کشانید مانند ت، ط و بیشتر حروف صامته که بوجود نیایند مگر در پایان تنفس، چنانکه در لفظ «بیت، فرط» و یا در آغاز تنفس در «طرب، تراب» و یا فقط در یک آن متوسط در «نقطه، ابتر». و نام «حرف» برای این گونه حروف اولی و بهتر است زیرا که اینها طرف صوت هستند و حرف به معنی طرف و کنار است. در مقابل حرف زمانی. برخی از حروف آنی شبیه به حروف زمانی و مصوت هستند، مانند حرفهائی که مکرر بر زبان آیند چون «د. ح. خ» مثلاً در تلفظ «دار. کار» راء مکرر بر زبان آید و شنونده می پندارد که یک راء کشیده میشود، زیرا که فاصلهٔ کوتاه زمانی آن را درک نمی کند. (از کشاف اصطلاحات الفنون).