معنی حجةالوداع

[ حَ جْ جَ تُلْ وَ ] (اِخ) آخرین حج پیغمبر اسلام که در سنهٔ دهم از هجرت انجام داده است. مقریزی گوید: حجةالوداع را حجةالاسلام و حجةالبلاغ و حجةالتمام نیز گویند. پیغمبر پس از تهیهٔ وسائل، پنج روز به آخر ذیقعده مانده بهمراهی یاران از مدینه بیرون آمد و ابن حزم شش روز از ذیقعده مانده نوشته است. پس نماز ظهر در ذی الحلیفه گزارد و هنگام نماز ظهر احرام بست و برخی گفته اند تا ظهر فردا صبر کرد تا یاران و هدی از عقب برسیدند، پس با دو ثوب احرام بست یک ازار و یک رداء، و در «تنعیم» آنها را بدو دیگر از جنس آنها تبدیل کرد. و برخی آرند که نماز ظهر پنجشنبه شش روز از ذیقعده مانده را بگزارد و براه افتاد و نماز عصر در ذوالحلیفه بگزارد تا یاران و زنانش رسیدند و همهٔ زوجات را در این حج با هودجها با خود بمکه آورد و پس از گزاردن نماز عصر در مسجد ذوالحلیفه طرف راست هدی را بدست خویش اشعار کرد. و روی بقبله دو لنگهٔ کفش برآن آویخت و براه افتاد. گویند در این سفر نود هزار و برخی گویند صد و چهارده هزارتن همراه او بودند و برخی بیشتر آورده اند. رجوع به امتاع الاسماع ج ۱ صص ۵۱۰ -۵۳۴، و به حبیب السیر چ خیام ج ۱ ص ۲۹۷، ۳۷۵، ۴۰۴، ۴۱۲، ۴۴۱ شود.[ حَ جْ جَ تُلْ وَ ] (اِخ) رجوع به حجةالوداع (ردیف ح ج ت) شود.