معنی حجازی شهاب

[ حِ یِ شِ ] (اِخ) احمدبن محمدبن رمضان مکی، معروف به شهاب حجازی. ابوالعباس شاعر متوفی (۸۴۰ هـ . ق.). او راست: دیوان شعر و «اللمع الشهابیة من البروق الحجازیة» و شاید این نیز دیوان شعر باشد. (اسماء المؤلفین ج ۱ ص ۱۲۵).[ حِ یِ شِ ] (اِخ) شهاب الدین احمدبن محمدبن علی انصاری خزرجی معروف بحجازی. از شیوخ ادب مصر بود. در قاهره بسال ۷۹۰ هـ . ق. متولد و همانجا بسال ۸۷۵ درگذشت. شعر و موسیقی نیکو میدانست. حدیث و فقه و لغت بیآموخت و تدریس کرد. او راست: «ماوقع فی القرآن الکریم علی اوزان البحور العروضیة» مخطوط و شرح مقامات حریری و تخمیس برده و دیوان شعر خطی و «روض الآداب» چاپی و «نیل الرائد» خطی. (الاعلام زرکلی ص ۶۸).