معنی حبک

[ حُ بُ ] (ع اِ) جِ حَبیکَه و حِباک. راهها به کوه. راهها به آسمان. راههای آسمان. (ترجمان جرجانی) (مهذب الاسماء). راههای ستارگان. || راهها به جامه. || موی مجعد. (غیاث اللغة) (آنندراج). شکن آب. (آنندراج). || شکن زره. || ریگ توده. (آنندراج). || ذوالحبک؛ آسمان. (غیاث اللغات).[ حَ ] (ع مص) تیز دادن. گوزیدن. || حبک در بیع؛ رد کردن آن. || حبک ثوب؛ نیکو بافتن جامه را. نیک بافتن. (تاج المصادر بیهقی). || بستن. || استوار و نیکو کردن هر چیزی. استوار کردن. (مهذب الاسماء) (تاج المصادر بیهقی). || گردن زدن. || بریدن. بریدن گردن. رجوع به ذیل قوامیس دزی ج ۱ ص ۲۴۶ شود.[ حُ بُ ک ک ] (ع ص) سخت.[ حَ بَ ] (ع اِ) بیخ انگور. (آنندراج).[ حِ بَ ک ک ] (ع ص) ناکس و فرومایه.