معنی واژه حامد عمادی

[ مِ عِ ] (اِخ) حامدبن علی بن ابراهیم عمادی دمشقی. وی مفتی و پسر مفتی دمشق بود. مولد بسال ۱۱۰۳ هـ . ق. در دمشق. وی در فقه و ادب و فرائض زبردست و سی وچهار سال با وقار و هیبت مفتی بود. مؤلفات بسیار دارد، از آن جمله است: «الفتاوی» در دو مجلد بزرگ و «التفصیل بین التفسیر و التأویل» و «ضوءالصباح فی ترجمة ابی عبیدة الجراح» و «ترجمة الشیخ الاکبر» و «شرح خطبةالکشاف» و «رساله ای در افیون» و «مجموعهٔ رسائل» و «دیوان» و «شرح بیتی الرقمتین». وی بیشتر درسهای خود را با خطبه ای از انشاء خویش افتتاح میکرد و این خطبه ها را در مجموعه ای گرد کرده اند. بسال ۱۱۷۱هـ . ق./۱۷۵۸ م. در دمشق وفات یافت. (الاعلام زرکلی ج ۱ ص ۲۰۸).[ مِ عِ ] (اِخ) حامدبن محمد قونوی عمادی. مفتی روم. او راست: الفتاوی الحامدیه در فقه به مذهب ابوحنیفه که ابن عامد آنرا تنقیح و بنام تنقیح الفتاوی الحامدیة نامیده است. (معجم المطبوعات ص ۷۳۹). چلبی گوید: فتاوای حامدیه در چهار مجلد است و مؤلف آن حامد بسال ۹۸۵ هـ . ق. وفات یافته است. (کشف الظنون).