معنی واژه حافظ لدین اللََّه فاطمی

[ فِ ظُ لِ نِلْ لا هِ طِ ] (اِخ) عبدالمجیدبن محمدبن مستنصر باللََّه عبیدی، مکنی به ابومیمون. یازدهمین خلیفه از خلفای فاطمی علوی مصر. مولد وی عسقلان بسال ۴۶۷ هـ . ق./ ۱۰۷۴ م. و او بسال ۵۲۴ پس از مرگ پسرعم خویش آمر بأحکام اللََّه بسلطنت رسید و در پنجم جمادی الآخر سال ۵۴۴ هـ . ق./۱۱۴۹ م. در مصر درگذشت. وی احمدبن فضل جمالی را بوزارت گماشت و پس از اندکی از خودسری او بهراسید و بسال ۵۲۶ او را بکشت و ابوالفتح یانس حافظی را به وزارت منصوب کرد، پس چون از او نیز خودکامی و خودسری دید او را نیز مسموم کرد و کارها را بدست پسرش سلیمان داد و پس از دو ماه وزارت، او نیز بمرد، پس کار وزارت را به پسر دیگر وی بنام حسن سپرد، و پس از اندکی از او سعایت کردند، پس او را نیز بسال ۵۲۹ مسموم ساخت و امیری ارمنی را بنام تاج الدوله بهرام به وزارت گماشت و او را نیز بسال ۵۴۳ بکشت و پس از وی وزارت به کس نداد تا وفات یافت. رجوع به الاعلام زرکلی ج ۲ ص ۵۹۲ و ۳۹۲ و طبقات سلاطین اسلام ص ۶۱ و ۶۲ و عیون الانباء ج ۱ ص ۱۱۰ و قاموس الاعلام ترکی شود.