معنی جنیبه

[ جَ بَ / بِ ] (از ع، اِ) مؤنث جنیب. رجوع به جنیب شود. - جنیبه بر؛ یدک کش : روح القدس خریطه کش او در آن طریق روح الامین جنیبه بر او در آن فضا.خاقانی. - جنیبه دار؛ جنیبت دارنده: اسب کتل دارنده : هزار فصل ربیعش جنیبه دار جمال هزار فضل ربیعش خریطه دار سخا.خاقانی. قیصر بدرش جنیبه داری فغفور گدای کیست باری؟نظامی. - جنیبه راندن؛ اسب کتل راندن : ای شش جهت از تو خیره مانده بر هفت فلک جنیبه رانده.نظامی. چندانکه جنیبه رانم آنجا پی برد نمیتوانم آنجا.نظامی. - جنیبه کش؛ جنیبه بر. آنکه اسب یدک کشد: فلک جنیبه کش اوست بلکه از سر قدر جنیبه وار فلک در لگام او زیبد.خاقانی. فلک جنیبه کش شاه نصرةالدین است بیا ببین ملکش دست در رکاب زده.حافظ.