معنی جلال‌الدین محلی

[ جَ لُدْ د ] (اِخ) محمدبن احمدبن محمدبن ابراهیم بن احمد شافعی مکنی به ابوعبداللََّه از دانشمندان بزرگ شافعی است که در فقه و اصول و حدیث و کلام و نحو و منطق و تفسیر و ادبیات و دیگر فنون متداول تبحر داشت. وی در مدرسهٔ برقوقیه و مؤیدیه بتدریس پرداخت. او راست: تفسیر قرآن معروف به جلالی و این همان تفسیری است که وی موفق باتمام آن نشد و جلال الدین سیوطی آنرا به پایان رسانید، و ازاینرو به تفسیر جلالین شهرت دارد. این تفسیر بارها بچاپ رسیده و یک نسخهٔ خطی از آن بشمارهٔ ۲۰۰۸ در کتابخانهٔ مدرسهٔ عالی سپهسالار تهران موجود است. ۲ - شرح جمع الجوامع تاج الدین سبکی. ۳ - شرح ورقات امام الحرمین. ۴ -کنزالراغبین فی شرح منهاج الطالبین. ۵ -مقدمةالنیل السعید و شرح احواله و ذکر عجائبه. وی به سال ۸۶۵ هـ . ق. در ۷۳ سالگی درگذشت. (ریحانة الادب ج ۳ ص ۲۶۸).