معنی جخ

[ جَ ] صلی الله علیه و آله و سلم جنگجوی ستیزه کار را گویند. (برهان). جنگجو. (لغت محلی شوشتر، نسخهٔ خطی). || (اِ) ستیزه. (انجمن آرای ناصری). ستیز. (آنندراج). - جخ جخی: فلانی جخ جخی است؛ مراد از آن جنگی است. || (فعل امر) امر به این معنی هم هست یعنی جنگ کن و ستیزه نمای. (برهان).[ جَ ] (ع ص) مانند بخ است وزناً و معناً. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از شرح قاموس). بمعنای بخ است که در مقام استحسان و خوش آیند گفته شود. (از قطر المحیط).[ جُ ] (ع ص) گول کم خرد. (از شرح قاموس). جَخ. رجوع به جَخ شود.[ جَ خ خ ] (ع ص) گول. (منتهی الارب) (آنندراج). بیخرد گول درشت. (از ذیل اقرب الموارد). جُخ . (از شرح قاموس). || پرخور. (لسان از ذیل اقرب الموارد). بسیارخور. || گران جان. (از منتهی الارب) (آنندراج). مرد گران کندرو. (از ذیل اقرب الموارد). الوخم الثقیل الفدم. (ذیل اقرب الموارد). ناخوش گران. (شرح قاموس). || بسیارخواب . (لسان از ذیل اقرب الموارد). || درمانده در سخن. (از ذیل اقرب الموارد). هلباجه. (ذیل اقرب الموارد). || (مص) از جایی بجایی شدن. (از منتهی الارب) (ذیل اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (قطر المحیط) (شرح قاموس). || بلند کردن شکم را و گشاده داشتن هر دو بازو را در سجده. (از منتهی الارب) (از قطر المحیط): جخ المصلی فی صلاته؛ رفع بطنه و فتح عضدیه من جنبیه فی السجود. (لسان از ذیل اقرب الموارد) (شرح قاموس). || برانگیختن خاک را به پای. (از منتهی الارب) (از قطر المحیط) (ذیل اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). بباد دادن خاک را از پای خود. (از شرح قاموس). || انداختن کمیز را. (از منتهی الارب) (از قطر المحیط) (از ذیل اقرب الموارد). انداختن و سر دادن بول. (از شرح قاموس). || دراز کشیدن با تمکن و استرخاء. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (از ناظم الاطباء). به پهلو خوابیدن در حال دست یافتن و سست بودن. (از شرح قاموس). || جماع کردن با جاریهٔ خود. (از منتهی الارب) (از قطر المحیط) (از ذیل اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). نزدیکی کردن با کنیزک. (از شرح قاموس).