معنی جامهٔ کاغذین

[ مَ / مِ یِ غَ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جامه ای که از کاغذ سازند. مرحوم دهخدا در امثال و حکم آورده اند: چنانکه از اشعار ذیل برمی آید گویا پوشیدن جامهٔ کاغذین و نوشتن موضوع دادخواهی بر آن به نشانهٔ استغاثه و تظلم پیشتر در ایران رسمی بوده، چنانکه خره و گل بسر اندودن و یا کاه بسر ریختن و یا جامه (و بقول ناصرخسرو) پوستین به لای مالیدن، تا زمان ما معمول است : بعد از این چون قلم بسر کوشم جامهٔ کاغذین فروپوشم علم جامه جمله قصهٔ داد وندر او کرده غصهٔ خود یاد. اوحدی (از امثال و حکم دهخدا). و گویا برای این مقصود گاهی نیز پلاسی مخصوص ببر میکرده اند: بس که با من کج پلاسی کرد چرخ بدپلاس دوش بختم را پلاس دادخواهی شد لباس. شانی تکلو (از امثال و حکم دهخدا). و گاهی نیز در امرِ دم، پیراهن قتیل را بر چوب می آویخته اند: گل پیرهن دریدهٔ خون آلود از دست رخ تو بر سر چوب کند. و زمانی نیز برای مطلق دادخواهی خون بر پیشانی میمالیده اند: نماند از گریهٔ بسیار در دل آنقدر خونم که گر خواهم برسم دادخواهان بر جبین مالم. تجلی لاهیجی (از امثال و حکم دهخدا). از آن کسی (؟) که برآید خط تو گرد عذار بسا کسا که چو خط جامه کاغذین کردند. میرخسرو (از بهار عجم). رجوع به کاغذین جامه شود.