معنی جؤوة

[ جُ ئو وَ ] (ع اِ) جأی. (منتهی الارب). || زمین درشت که بسیاهی زند. (منتهی الارب). زمین سطبری است در سیاهی. || رنگی است از رنگ های اسب و شتر و آن سرخی است که بسیاهی زند. (اقرب الموارد). غبرة فی حمرة او کدرة فی صدأة. (قاموس از اقرب الموارد). گویا شارح قاموس و صاحب منتهی الارب در ترجمهٔ «غبرة فی حمرة» اشتباه کرده و «غبرة» را بمعنی زمین دانسته اند در صورتی که مراد همان سرخیست که بسیاهی زند. در تاج العروس که مأخذ دو کتاب فوق است چنین آمده: لون من الوان الخیل والابل و هی (غبرة فی حمرة او کدرة فی صدأه) و فی الصحاح: حمرة تضرب الی السواده». (تاج العروس).