معنی ثنیة

[ ثَ نی یَ ] (ع اِ) پشته. راه پشته و کوه. راه دو کوه. راه بسوی کوه. || شهیدانی که استثناء کرد ایشان را اللََّه تعالی از صعقه حیث قال: {/Bوَ نُفِخَ فِی اَلصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِی اَلسَّمََاوََاتِ وَ مَنْ فِی اَلْأَرْضِ إِلاََّ مَنْ شََاءَ اَللََّهُ ۱-۱۶۳۹:۶۸/} (قرآن ۳۹/۶۸). || چهار دندان پیشین دو از فوق و دو از تحت. پیشین. ج، ثنایا. || ناقهٔ در سال ششم درآمده. || مادیان در چهارم درآمده. || گوسفند و گاو در سوم درآمده. ج، ثنیات. || ستایش، بمدح باشد یا بذم. || خرمابن مستثنی از بیع. || سر و پاهای شتر قمار. || اسم است استثنا را و هر چه که آن را استثنا کنند.[ ثَ نی یَ ] (اِخ) موضعی است دور از مدینه و در آن عقبه ای است. (منتهی الارب).[ ثَ نی یَ ] (اِخ) نام موضعی است در خارج حصن کرک میان راه دمشق به حجاز.[ ثِ نْ یَ ] (ع ص، اِ) فرومایه. خوارتر و زبون تر چیزی: فلان ثِنیةُ اهل بیته.[ ثِ نْ یَ ] (ع ص، اِ) جِ ثُنیان.