معنی تکیه دادن

[ تَ یَ / یِ دَ ] (مص مرکب) پشت دادن و آسایش نمودن و راحت کردن. تکیه زدن. تکیه کردن. (ناظم الاطباء): نمود می شفقی چهرهٔ فرنگ ترا به نازبالش گل تکیه داده رنگ ترا. علی سبزواری (از آنندراج). میان گلخن و خاکسترم چه داند حال کسی که پهلوی او تکیه بر سمور دهد. ملا شانی (از آنندراج). به عهد دولت تو امن در جهان بودن بود ز عدل تو تکیه بر اژدها دادن. مسیح کاشی (ایضاً). گر روی بر فلک ز قوت حسن تکیه بر خشت آفتاب مده. علی خراسانی (ایضاً). || تکیه گاه دادن. متکا دادن : از طنطنهٔ عدل تو در بیشه چرد میش از پیکر خود تکیه دهد گرگ غنم را. سنجر کاشی (از آنندراج). || اعتماد کردن : موج کشتی شکاف بیند مرد تکیه بر بادبان دهد، ندهد.خاقانی. بر تواضعهای دشمن تکیه دادن زابلهی است پایبوس سیل از پا افکند دیوار را.صائب.