معنی ترحم کردن

[ تَ رَحْ حُ کَ دَ ] (مص مرکب) رحم کردن. بخشیدن و مرحمت نمودن. (ناظم الاطباء). رحم آوردن. شفقت کردن. دلسوزی کردن : حکایت امیر عادل سبکتکین با آهو ماده و بچهٔ او و ترحم کردن بر ایشان. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۱۹۹). این بخشایش و ترحم کردن بس نیکوست. (تاریخ بیهقی ایضاً ص ۲۰۱). هرچند در ازل رفته بود که وی پیغمبری خواهد بود، بدین ترحم که بکرد نبوت وی مستحکم تر شد. (تاریخ بیهقی ایضاً). خبیثی که بر کس ترحم نکرد ببخشود بر وی دل نیکمرد.(بوستان). ای کاش زخم سینهٔ ما واکند کسی شاید ترحمی بدل ما کند کسی. سلیم (از آنندراج). دزد را دار کند راست ترحم بکنید که عصا را ز کف کور گرفتن ستم است. صائب (ایضاً). زانتظار وعدهٔ وصلی توان کشتن مرا آه، آن بی رحم با من این ترحم هم نکرد. میریحیی شیرازی (ایضاً). بسیار مخور که نان هراسان از تست بر خویش ترحمی کن این جان از تست. میرالهی همدانی.