معنی تخله

معنی تخله

[ تَ لَ / لِ ] (اِ) نعلین باشد. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص ۴۲۸) (از حاشیهٔ فرهنگ اسدی نخجوانی). عصا و نعلین. (شرفنامهٔ منیری) (فرهنگ جهانگیری) (برهان) (فرهنگ رشیدی) (انجمن آرا) (آنندراج) (ناظم الاطباء). نعلین و کفش. عصا و چوبدستی. (فرهنگ نظام): اندر فضائل تو عدم گویی چون تخلهٔ کلیم پیمبر شد. منجیک (از لغت فرس اسدی چ اقبال). ایا شاهی که هر سایل که آید به درگاه تو بی دستار و تخله ز جود و بخشش تو بازگردد ز زر پر کرده صاع و کیل و پله. شمس فخری (از فرهنگ جهانگیری). در لغتنامهٔ اسدی گوید: تخله نعلین باشد و {P(۱) -در نسخهٔ چ اقبال و حاشیهٔ فرهنگ اسدی نخجوانی و هُرن «عدم»، ولی در فرهنگ رشیدی و سروری «قلم» و مرحوم دهخدا قلم را صحیح دانسته اند. ضبط هُرن و فرهنگ اسدی و... «عدم» هم معنای محصلی دارد که اشاره به {/B«فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ...»۴-۵۲۰:۱۲/} (قرآن ۲۰/۱۲) باشد، یعنی در فضایل تو عدم راه ندارد... P} بیت منجیک را شاهد آرد... و در لغت نامه های دیگر در معنی این کلمه عصا را هم افزوده اند، لیکن هم لفظ و هم معنی غلط است. تخله در زبان ایرانی بسیار سنگین است و نعلین موسی جز امر خلع آن چیزی از فضائل ندارد بلکه بعکس چون چیزی مکروه و پلید بود خدای تعالی امر به کندن آن فرموده است و اگر معنی کلمه، هم نعلین و هم عصا باشد آن دیگر غریب تر است. بی شک این کلمه نخله است و مراد از آن نخلهٔ طور و نخلهٔ موسی است که گویا شد و کلام خدای را به موسی رسانید، یعنی {/B«إِنِّی أَنَا رَبُّکَ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ ...»۱-۵۲۰:۱۲/} (قرآن ۲۰/۱۲) را. و مراد شاعر اینست که چون وصف فضائل تو کردم قلم من مانند آن نخله به زبان آمد و مرا در مدح تو کاری نماند، چه خود قلم فضائل تو می شمرد و بیان میکند. شعرای ما درخت موسی را در وادی ایمن طوعاً نخله میدانند و صائب تبریزی هم نظر به همین بیت منجیک داشته و مضمون را از منجیک گرفته، آنجا که گوید: جای حیرت نیست گر کاغذ ید بیضا شود کلک صائب زین غزل گردید نخل ایمنی. یعنی نخل وادی ایمنی. مضحک اینست که شمس فخری صاحب معیارالجمالی که معتمد فرهنگهای پس از خویش است همین اشتباه را از روی فرهنگ اسدی کرده و قطعه ای هم ساخته است... (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || ریزهٔ هر چیز. (فرهنگ جهانگیری). ریزه و خردهٔ هر چیز. (برهان) (فرهنگ نظام). تراشه و خرده و ریزهٔ از هر چیز. (ناظم الاطباء).

کلمات هم‌قافیه با «تخله»

مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «له» برای سرودن شعر

راهنمای اختصارات لغت‌نامه دهخدا

نشانه‌های اختصاری و معانی آن‌ها

اِ = اسم

اِخ = اسم خاص

اِ صوت = اسم صوت

اِ فعل = اسم فعل

اِ مرکب = اسم مرکب

اِ مص = اسم مصدر

ص = صفت

ص نسبی = صفت نسبی

ن تف = نعت تفضیلی

نف = نعت فاعلی

ن ل = نسخه بدل

ن م = نعت مفعولی

ع = عربی

ظ = ظاهراً

ج = جلد

ج، = جمع

جِ = جمعِ…

جج، = جمع‌الجمع

ججِ = جمع‌الجمعِ…

ص = صفحه

صص = صفحات

مص = مصدر

مص مرکب = مصدر مرکب

ح = حاشیه

حامص = حاصل مصدر

چ = چاپ

|| = نشانه معنی بعدی مدخل

__ = نشانه ترکیب یا زیرمدخل

ق = قید

ق.م. = قبل از میلاد

م. = میلادی

(ص) = صلّی‌الله علیه و آله و سلم

(ع) = علیه‌السلام

(س) = سلام‌الله علیه

فان = فرهنگ اسدی نخجوانی

حفان = حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی

حبط = حبیب‌السیر چاپ طهران

خارج می‌شوید؟

برای خروج از سایت اطمینان دارید؟

برای دسترسی باید وارد شوید