معنی تبییت

[ تَ بْ ] (ع مص) شبیخون کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار) (ترجمان علامهٔ جرجانی). شبیخون برآوردن بر کسی. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب) || بشب کاری ساختن. (تاج المصادر بیهقی) (ترجمان علامهٔ جرجانی) (آنندراج). بشب کاری کردن. (زوزنی) (دهار). ارادهٔ کاری کردن در شب و تدبیر آن نمودن. (اقرب الموارد). تدبیر کاری کردن در شب. (قطر المحیط). ارادهٔ کاری کردن در شب و تدبیر آن نمودن و اندازه کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). قال اللََّه تعالی: اذ یبیتون ما لایرضی من القول؛ ای یدبرون و یقدرون. (اقرب الموارد) (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || بشب انداختن کاری را. (اقرب الموارد) (منتهی الارب): کان لایبیت مالاً و لایقیّلهُ؛ ای اذا جاءهُ مالٌ لایمسکهُ الی اللیل و لا الی القائلة بل یُعجِّل قسمتهُ. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || پیراستن و خشاره کردن خرمابن را. (از قطر المحیط) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || از حال بگردانیدن چیزی. (تاج المصادر بیهقی نسخهٔ کتابخانه سازمان ص ۱۸۹).