معنی تاخته

[ تَ / تِ ] (ن مف / نف) تافته. (جهانگیری). تافته است که از تابیدن ریسمان و ابریشم است. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا). ریسمان باریک باشد سخت. (فرهنگ اسدی نخجوانی). تار ریسمان تاب خورده باشد یعنی تافته. (صحاح الفرس). تار بادخورده و تافته بود. (فرهنگ اوبهی): ای آنکه همی تاخته ریسی از منبر (کذا) باریکتر از من نه بریسی نه برشتی. رودکی (از فرهنگ اسدی نخجوانی). ز هول تاختن و کینه آختنْش مرا همی گداخته همچون کناغ و تاخته تن. کسائی (از فرهنگ اسدی نخجوانی). || دویده و اسب دوانیده را نیز گویند. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا). بمعنی اسب دوانیده. (صحاح الفرس). بمعنی دوانیده و دویده آمده. (فرهنگ جهانگیری): زمانی یکی باره ای تاخته ز نیکی سرش را برافراخته.فردوسی. || بتاخت : و دو سه سوار تاخته فرستادم بخانهٔ ابودلف. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۱۷۱ و چ فیاض ص ۱۷۴). || بمعنی ریخته هم آمده است که مشتق از ریختن باشد. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا). ریخته را گویند. (فرهنگ جهانگیری): همه دشت بد رود خون تاخته سلیح و درفش و سر انداخته.(گرشاسبنامه). || غارت شده : الانان و غز گشت پرداخته شد آن پادشاهی همه تاخته.فردوسی. رجوع به تاختن شود.