معنی تئودوت

[ تِ ] (اِخ) «دیودوت» بنیان گذار و قائد دولت باختر که از اتحاد باختر و سغد و مرو تشکیل یافته و از دولت سلوکی جدا شده بود (۲۵۶ ق. م.) این دولت مدتی دوام داشت و سلوکی ها در ابتدا متعرض این دولت نشدند و بعد که خواستند آنرا به اطاعت خود درآورند بنای این دولت محکم شده بود. تئودوت پس از قیام در باختر با یک دسته از مردم به پارت رفت و «آن دروگرس» والی این مملکت را شکست داد. پس گرگان را گرفت و قشون نیرومندی تشکیل داد ولی بزودی درگذشت و فرزندش بنام تئودوت بحکومت رسید. رجوع به ایران باستان ج ۳ ص ۲۰۷۳، ۲۱۹۸، ۲۲۰۲ و رجوع به دیوذتوس و ایران تألیف گرشمن ترجمهٔ محمد معین ص ۲۱۷ ببعد شود.