معنی تأتاء
5 بازدید
[ تَ ءْ ] (ع ص) (از ثلاثی مجرد تَ ءَءَ) آنکه زبانش در «تا» آویزد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). آنکه زبانش در «تاء» لکنت داشته باشد. (ناظم الاطباء). || آنکه وقت جماع حدث کند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (قطر المحیط). || آنکه پیش از ادخال انزال کند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (اِمص) تبختر در جنگ. || (اِ) حکایت آواز و رفتار کودک. (منتهی الارب) (قطر المحیط).
کلمات هم‌قافیه با «تأتاء»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اء» برای سرودن شعر