معنی واژه بیدهن
4 بازدید
[ دَ هَ ] (ص مرکب) (از: بی +دهن) مخفف بیدهان. فاقد دهان. || کنایه از کسی که بر سخن گفتن قدرت نداشته باشد. (آنندراج). عاجز و ناتوان در تکلم. سخنران حقیر. (ناظم الاطباء): عاشقان بیدهن را زهرهٔ گفتار نیست ورنه جای بوسه پرخالیست در کنج لبش. صائب.