معنی بهاءالدین اربلی
4 بازدید
[ بَ ئُدْ دی نِ اَ بِ ] (اِخ) علی بن عیسی اربلی. از شعرا و محدثین و منشیان شیعی عراقی بود. وی در بغداد مشاغل دیوانی داشت، و در خدمت عطاملک جوینی بود. اثر معروفش کتاب کشف الغمه است بزبان عربی در شرح حال ائمهٔ اثناعشریه که در ۶۸۷ هـ . ق . آنرا بپایان رسانیده و همین کتاب باعث شهرت او در نزد شیعه است. (دایرة المعارف فارسی). رجوع به اعلام زرکلی ج ۲ ص ۶۸۴ شود.
کلمات هم‌قافیه با «بهاءالدین اربلی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «لی» برای سرودن شعر