معنی بنی‌دلف

[ بَ دُ لَ ] (اِخ) بمعنی پسران دلف. خاندانی است که در قرن سوم هـ . ق . بر کردستان حکومت داشتند (از ۲۱۰ تا حدود ۲۸۵ هـ . ق .). مؤسس این سلسله ابودلف عجلی است که در حدود سال ۲۱۰ هـ . ق. به حکومت همدان منصوب گردید. پس از وی حکومت به ارث در خاندانش باقی ماند و این سلسله با همان شرایطی که طاهریان در مشرق ایران حکومت میراندند تا حدود سال ۲۸۵ هـ . ق . بر کردستان و گاه تا حدود اصفهان و نهاوند نفوذ داشتند و با اطاعت از بنی عباس در آن نواحی فرمانروایی میکردند. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به طبقات السلاطین ص ۱۱۳ و ۱۱۴ شود.