معنی بنگ‌دانه

[ بَ نَ / نِ ] (اِ مرکب) گیاهی است از تیرهٔ بادنجانیان که علفی و دوساله است. و ارتفاعش بین ۴۰ تا ۶۰ سانتی متر است و برگهایش پوشیده از کرک و چسبنده است. گل آذینش گرزن یکسویه و جام گلش نامنظم و زرد روشن است. و در روی آن خطوط ارغوانی رنگ دیده میشود. بوی گلش نامطبوع و متعفن است و گاهی بجای لکه های ارغوانی لکه های سیاه بر روی گل مشاهده میشود. این گیاه دارای مادهٔ سمی بنام هیوسیامین میباشد که ماده ای است مخدر و مسکن. بنگ. بنج. علف تخم بنگ. گیاه بزرالبنج. سیکران. سکران. بذرالبنج. ازمایلوس. اقطفیت. اسقیراس. اجواین خراسانی. کیرجک. خادعةالرجال. خداعةالرجال. سوکران ارسطور. بنگ سیاه. (فرهنگ فارسی معین). اقسام آن: - بنگ دانهٔ بلوچستانی؛ گونه ای بنگ دانه که در هند و بلوچستان روید. بنگ بلوچستانی. سکران هندی. - بنگ دانهٔ زرد؛ گونه ای بنگ دانه که گلهایش زردرنگ است. تعداد این گونه بیشتر از سایر انواع است. بنگ زرد. سکران کبیر. سکران اصغر. - بنگ دانهٔ سفید؛ گونه ای بنگ دانه که گلهایش سفیدرنگ است. بنگ. بنج. بنگ سفید. اوسقوامس. بومرجوف. (فرهنگ فارسی معین).