معنی بلندبالا

[ بُ لَ ] (ص مرکب) بلند. بلندقامت. (ناظم الاطباء). دارای قامت بلند. آنکه قامتی کشیده دارد. بلنداندام. طویل القامة. بالابلند. جَبّار. طُرموح. عِبَّم. عِلطَوس. عَلهَب. عَوسَن. عَوهَق. غِدَفل. مِلواح : ملک زاده ای را شنیدم که کوتاه بود و حقیر و دیگر برادرانش بلندبالا و خوبروی. (گلستان). تو آن درخت گلی کاعتدال قامت تو ببرد قیمت سرو بلندبالا را.سعدی. ما تماشاکنان کوته دست تو درخت بلندبالایی.سعدی. هزار سرو به معنی به قامتت نرسد و گرچه سرو بصورت بلندبالائیست.سعدی. ز شوق نرگس مست بلندبالایی چو لاله با قدح افتاده بر لب جوئیم.حافظ. به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید که میرویم به داغ بلندبالایی.حافظ. بلندبالا ببالات آمدم من برای خال لبهات آمدم من شنیدم خال لبهات می فروشی خریدارم به سودات آمدم من. (از ترانه های رایج در شیراز). امتداد؛ بلندبالا شدن. (تاج المصادر بیهقی).