معنی بعکوکة

[ بَ / بُ کَ ] (ع اِ) اجتماع گرمای تابستان و اجتماع سرمای زمستان. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || بعکوکة القوم، و قد یفتح؛ نشان فرود آمدن قوم که بعد رفتن باقی ماند یا خاصهٔ قوم یا جماعت آنها و همچنین از شتران. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || بعکوکة الناس؛ مجتمع مردم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).[ بَ / بُ کَ ] (ع اِ) اجتماع گرمای تابستان و اجتماع سرمای زمستان. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || بعکوکة القوم، و قد یفتح؛ نشان فرود آمدن قوم که بعد رفتن باقی ماند یا خاصهٔ قوم یا جماعت آنها و همچنین از شتران. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || بعکوکة الناس؛ مجتمع مردم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).