معنی برک

[ بَ ] (ع اِ) اشتران اهل حواء و جز آنها که شبانگاه بخوابگاه بازگردند. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). شتران اهل خبا و غیر آن ها که شبانگاه بخوابگاه بازگردند یا گروه شتران فروخفته یا شتران بسیار. (منتهی الارب). بارک. بارکة. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، بروک. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). || سینه یا باطن سینه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). گرداگرد سینه. (مهذب الاسماء). || پوست سینهٔ شتر که در خفتن ملصق بزمین باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).[ بَ رَ ] (اِ) قسمی از گلیم. (برهان) (فرهنگ فارسی معین) (ناظم الاطباء). || بافته ای باشد از پشم شتر که بیشتر درویشان از آن قبا و کلاه سازند. (برهان). قسمی از پشمینه که از پشم شتر بافند. (انجمن آرا). قسمی جامهٔ پشمین دستباف که از آن سرداری و قبا میکردند. (یادداشت مؤلف). این پشمینه در ایران اکنون چنان تکمیلی یافته که ملوک و امرا از آن قبا و جبه کنند. (انجمن آرا). نوعی پارچهٔ ضخیم که در خراسان از پشم شتر یا کرک بز با دست بافند و از آن جامهٔ زمستانی دوزند. (فرهنگ فارسی معین). پارچه ای از کرک گوسفند و بسیار نفیس و اعلا که از آن جبه و سرداری دوزند، و برک بخرز و کرمان بر سایر اقسام آن ترجیح دارد. (ناظم الاطباء): با برک گفت که دوزم عسلیّ تو بدوش که بسرما نکنم حرب بگاه پیکار. نظام قاری. قاری مصنفات تو بر پوشی و برک هر جا رفوگران هنرور نوشته اند.نظام قاری. میکرد سرکشی برک شدّه زآن جهت خود را سیه گلیم و پراکنده حال یافت. نظام قاری. || جامهٔ کوتاهی باشد تا کمرگاه که بیشتر مردم دارالمرز [ تبرستان ] پوشند. (برهان) (انجمن آرا). و آنرا پشتک خوانند. (انجمن آرا). دستک. جامهٔ کوتاه تا کمر که مردم مازندران و گیلان پوشند. (ناظم الاطباء): تو سبزپوش روی سفیدی بسان خضر از سندست عمامه وز استبرقت برک. کمال غیاث (از انجمن آرا).[ بَ رَ ] (اِ) آواز که از شکستن انگشتان آید. (یادداشت مؤلف): التفقیع؛ برک از انگشتان بیاوردن. (تاج المصادر بیهقی).[ بَ رَ ] (اِخ) ستارهٔ سهیل. (انجمن آرا) (آنندراج) (ناظم الاطباء). پرک. (فرهنگ فارسی معین).[ بَ رَ ] (اِخ) مکانی خوفناک در راه فارس که به امن آباد اشتهار دارد.[ بَ رَ ] (اِخ) نام رودخانه ایست. (برهان) (ناظم الاطباء): چون نمد همچو دیبه شد چه علاج چاره چه غرقه را برود برک؟ خسروی (از فرهنگ اسدی). مؤلف گویند: این لغت و این مثال و این معنی همه غلط در غلط است. مصراع اول چنین باید باشد: «چون نمک خود تبه شود چه علاج» و در مصراع دوم نیز رود برک (بضم باء) است به معنی وسیلهٔ قطع و بریدن رودخانه یا قایق رودخانه.[ بَ رَ ] (اِخ) دهی از دهستان بهند بخش شوسف شهرستان بیرجند. کوهستانی و معتدل. سکنهٔ آن ۱۷۶ تن. آب آن از قنات و محصول آنجا غلات و لبنیات و شغل اهالی زراعت و مالداری است. راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ بِ رِ ] (فرانسوی / انگلیسی، اِ)نوعی کالسکهٔ چهارچرخه. (یادداشت مؤلف).[ بِ ] (اِ) حوض. (یادداشت مؤلف) (ناظم الاطباء).[ بِ رَ ] (ع اِ) جِ بِرکة. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به برکة شود.[ بُ ] (ترکی -مغولی، اِ) کلاه.[ بُ ] (ع ص، اِ) جِ بریک. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به بریک شود.[ بُ رَ ] (ع ص، اِ) جِ بُرکة. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به برکة شود. || ثابت و نشسته بر چیزی. || مرد بددل و سکاچه (سکارچه). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).[ بُ رَ ] (ع اِ) ماه ذوالحجه بجاهلیت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).[ بُ رَ ] (اِخ) عوف بن مالک بن ضبیعه ملقب به برک. رجوع به عوف... شود.[ بُ رُ ] (ع اِ) جِ بِراک. (منتهی الارب). و رجوع به براک شود.[ ] (اِخ) ابن عبداللََّه. یکی از سه تن از خوارج که بر قتل علی و معاویه و عمروعاص سوگند خوردند و برک کشتن عمروعاص را اختیار کرد. نام او را مبارک نیز گفته اند. (تاریخ الخلفاء ص ۱۱۷ و ۱۱۸).