معنی برناه

[ بَ / بُ ] (ص، اِ) جوان. (برهان). مرد جوان. (ناظم الاطباء). برنا. و رجوع به برنا شود: کودکی بودم و در خدمت تو پیر شدم ورچه هستم بدل و مردی و احسان برناه. فرخی. مهربانست و عجائب بود این از مهتر بردبار است و شگفتی بود این از برناه. فرخی. کامران باد همه ساله و پیوسته ظفر بخت پاینده و دل زنده و دولت برناه.فرخی. جاودان شاد زیاد آن بهمه نیک سزاست تنش آباد و خرد پیر و دل و جان برناه. فرخی. بوستانیست عدل او خرم قهرمانیست بخت او برناه.ابوالفرج رونی. از بخت جوان تو جوان گردم برناه چو کودک دبستانی.سوزنی. پیشم آمد پگاه در راهی نغز مردی شگرف برناهی.؟ (از المعجم). || نوچهٔ اول عمر. || حنای دست و پا. (برهان). برنا. و رجوع به برنا شود.