معنی برافشاندن

[ بَ اَ دَ ] (مص مرکب) رش. ترشح. || افشاندن. پراکندن به هر سو. پاشیدن. پاشانیدن. (ناظم الاطباء): اگر همنبردش بود ژنده پیل برافشان تو بر تارک پیل نیل.فردوسی. برآن کشته از کین برافشاند خاک تنش را بخنجر همی کرد چاک.فردوسی. بوسه ای از دوست ببردم به نرد نرد برافشاند و دو رخ سرخ کرد.فرخی. چو گنج گاو را کردی نواسنج برافشاندی زمین هم گاو و هم گنج.نظامی. بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم. حافظ. - برافشاندن دست؛ کنایه از رقص نمودن. (آنندراج). رقصیدن. (ناظم الاطباء). رجوع به افشاندن شود. || نثار کردن : بر او همگنان آفرین خواندند بسی زر و گوهر برافشاندند.فردوسی. بشاهی برو آفرین خواندند همه زر و گوهر برافشاندند.فردوسی. بشاهی بر او آفرین خواندند زبرجد بتاجش برافشاندند.فردوسی. امیرا خسروا شاها همانا عهد کردستی که گنجی را برافشانی چو بر کف بر نهی صهبا. فرخی. بر پنج فرض عمر بر افشان و دان که هست شش روز آفرینش از این پنج بانوا.خاقانی. دعای تازه برخواندند هریک نثار نو برافشاندند هریک.نظامی. بعشق روی تو گفتم که جان برافشانم دگر بشرم در افتادم از محقر خویش.سعدی. به چه کار آید این بقیهٔ عمر که بمعشوق برنیفشانم.سعدی. جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی سر این دارم اگر طالع آنم باشد.سعدی. طریق شکرگزاری این حقوق این بود که در رکاب تو نقد روان برافشانم.صائب. || بیرون کردن بفشار با جهش مایعی را از نای یا ماشوره ای. (یادداشت مؤلف): برافشاندم خدوآلود چله در شکاف او چو پستان مادر اندر کام بچهٔ خرد در چله. عسجدی. || برفتالیدن. (یادداشت مؤلف). بفتالیدن. رجوع به فتالیدن شود.