معنی واژه بدخوی

[ بَ ] (ص مرکب) بدخلق. زشت خوی. تندخو. مقابل خوش خوی. نیکخوی. (فرهنگ فارسی معین). اَعوَج. خَزَنزَر. خُنُدب. شِغّیر. شِنّیر. شَکِس. شَکِص. صَنّارة. عَبقان. عَبقانَة. عَدَبّس. عِضّ. عِظیَر. عَفَرجَع. عَفَنجَش. عُقام. عَکَص. قاذورة. لَعو. مُعَربِد. وَعِق. هَزَنبَز. (منتهی الارب در ذیل هر یک از کلمات مزبور). سَیِّی ءالخلق. (یادداشت مؤلف): جهانجوی را نام شاهوی بود یکی شوخ و بدساز و بدخوی بود.فردوسی. - امثال: بدخوی در دست خوی بد خود گرفتار است. (امثال و حکم دهخدا ج ۱ ص ۴۰۱). بدخوی عقاب کوته عمر آمد کرکس درازعمر ز خوشخویی. ناصرخسرو. (از امثال و حکم دهخدا ج ۱ ص ۴۰۱). و رجوع به بدخو شود.[ بَ خُ وی ] (حامص مرکب) بدخویی. زشت خویی. تندخویی : به مستی ندیدم ز تو بدخوی همان زآرزو این سخن بشنوی.فردوسی. ترا عشق سودابه و بدخوی ز سر برگرفت افسر خسروی.فردوسی. بدو گفت خواهی که ایمن شوی نبینی ز من زشتی و بدخوی.فردوسی. - بدخوی کردن؛ بدخویی کردن : مربوالمعین امام همه شرق و غرب را گویی همی کند به همه خلق بدخوی. سوزنی. و رجوع به بدخویی شود.