معنی واژه بدخور
5 بازدید
[ بَ خوَر / خُرْ ] (نف مرکب) کسی که دوا را بزحمت و اکراه خورد. (فرهنگ فارسی معین). || (ن مف مرکب) دوایی که خورده نشود از جهت کراهت طعم یا بوی. (آنندراج). دارویی که بواسطهٔ طعم تلخ و بدمزگی به اکراه خورده شود. (فرهنگ فارسی معین): شهد صحت در مذاقم چون دوای بدخورست تا بیاد چشم بیمار تو دارم الفتی. میرزا طاهر وحید (از آنندراج).