معنی بجان

[ بِ ] (ق مرکب) از جان. از ته دل. از صمیم دل. از دل و جان. - بجان زدن؛ تا پای جان زدن. سخت دفاع کردن و کوشیدن. - بجان سوختن؛ از ته دل سوختن. سخت سوختن : مگر باور نمیداری ز حق آن که می سوزی بجان از بهر یک نان. پوریای ولی. || از روی میل و رغبت. (ناظم الاطباء). || بجانِ در مقام مضاف به کلمهٔ دیگر، معنی قسم بجانِ و سوگند بجانِ میدهد: بجان تو ای خسرو کامران کجا بردم این خود بدل در گمان.فردوسی. بجان زریر آن نبرده سوار بجان گرانمایه اسفندیار.فردوسی. و رجوع به جان شود.[ بَ جْ جا ] (اِخ) محلی بین فارس و اصفهان و تلفظ جیم در زبان فارسیان بین جیم و شین بوده است. (از معجم البلدان). موضعی است میان فارس و اصفهان و عجم بشان میگویند. (مرآت البلدان).