معنی بازراندن

[ دَ ] (مص مرکب) دور کردن. دفع کردن. طرد کردن. (ناظم الاطباء). راندن : چندانکه او بمرو رسید کدخدای او را بازراندند و وزارت بعبداللََّه بن عزیز تفویض کردند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۵۶). || یاد کردن. بخاطر آوردن. || بیان کردن. (ناظم الاطباء). گزارش دادن. گفتن. بازگفتن. صحبت کردن : تهمتن یکی را بر خویش خواند همه کار رفته بدو بازراند.فردوسی. برآشفت و سودابه را پیش خواند گذشته سخنها بدو بازراند.فردوسی. طاهر باب باب بازمی راند و بازمینمود تا هزار هزار درم بیرون آمد که ابوسعید را هست و شانزده هزار هزار درم است که بر وی حاصل است و هیچ جای پیدا نیست. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۱۲۵). مظفر حاکم ندیم را بخواند و آنچه رفته بود با وی بازراند. (ایضاً ص ۲۶۹). این سخن با وی بازرانده و مثالها بداد و گفت: البته نباید گفت که سلطان از آن آگاهی دارد. (تاریخ بیهقی). رقعت بمن انداخت و مضمون آن بازراند. (تاریخ بیهقی). و جوابی نرم و لطیف بازراند. (کلیله و دمنه). با وحوش از نیک و بد نگشاد راز سرّ خود با جان خود میراند باز.مولوی. تمامت گفته های خود بازراند. (ترجمهٔ محاسن اصفهان ص ۹۲). و وکیل قصهٔ صاحبش با عامل بازمیراند. (تاریخ قم ص ۱۶۲). و همان حکایت که با معتمد گفته بود به حضرت معتضد بازراند. (تاریخ قم ص ۱۴۶). و این اسب ابی الفضل را بنزدیک یکی از خلفا صفت کردند و با او بازراندند. (تاریخ قم ص ۲۲۸).