معنی ایطا

(ع اِمص) ایطاء. در علم عروض بازگردانیدن قافیتی است دوبار و آن دو نوعست: جلی و خفی، ایطاء جلی چنانکه بوسلیک گفته است: در این زمانه بتی نیست از تو نیکوتر نه بر تو بر شمنی از رهیت مشفق تر. و دقیقی گفته: چگونه بلایی که پیوند تو نجویی بدست و بجویی بتر شبی پیش کردم چگونه شبی همی از شب داج تاریک تر درنگی که گفتم که پروین همی نخواهد شد از تارکم راست تر. و ایطاء جلی از عیوب فاحش است در شعر الاکه قصیده دراز باشد چنانکه از بیست و سی بیت که در اشعار پارسی حد قصیده است بقول بعضی درگذرد. یا قصیده را دو مطلع باشد پس شاید که یک قافیت در مطلع دوم بازگرداند و تکرار قافیهٔ عروض را از مطالع ایطاء نشمارند. و اما ایطاء خفی آن است که بعضی از حروف در قصیده ای مکرر گرداند بر وجهی که میان هر دو فرقی توان نهاد چنانکه آب و گلاب و سازگار و کامگار و شاخسار و کوهسار و آبدار و پایدار و از آن خفی تر چنانکه رنجور و مزدور و دانا و گویا و مرزبان و پاسبان. (از المعجم فی معاییر اشعارالعجم صص ۲۱۴ -۲۱۷). مکرر کردن قافیه. (غیاث اللغات) (آنندراج): نثرش بری ز لغو و خطش از خطا و سهو نظمش ز حشو و سهو و ز ایطاء و شایگان. سوزنی. بازگو از سر اگرچه قافیت ایطا شود میر عالم زین دین زیبا ولی النعمتی.سوزنی. فکانما هذا الزمان قصیدة اُضطُرّ قائلها الی الایطاء.ابوالعلاء معری.(یونانی، حرف، اِ) ایتا. نام یکی از حروف یونانی است. (یادداشت بخط مؤلف).