معنی امیرالکبیر

[ اَ رُلْ کَ ] (اِخ) (الـ ...) محمدبن محمدبن احمدبن عبدالقادربن عبدالعزیزبن محمد سنباوی مالکی ازهری، مشهور به الامیرالکبیر (۱۱۵۴-۱۲۳۲ م.). از دانشمندان بزرگ عرب. در سنبو متولد شد و بقاهره رفت و در علم مقامی بزرگ و شهرتی یافت و در قاهره درگذشت. از آثار اوست: ۱ -اتحاف الانس فی العلمیة و اسم الجنس. ۲ -بهجة الانس و الائتناس شرح زارنی المحبوب فی ریاض الآس. ۳ -حاشیة علی شرح الشیخ خالد علی مقدمته الازهریة. ۴ -حاشیة علی شرح ابن هشام لمختصره الشذور. ۵ -حاشیة علی مغنی اللبیب عن کتب الاعاریب. ۶ -حاشیة علی اتحاف المرید شرح الشیخ عبدالسلام اللقانی. ۷ - حاشیة علی شرح العشماویة ابن ترکی. ۸ - حاشیة علی شرح الملوی علی السمرقندیة فی الاستعارات. ۹ -ضوءالشموع علی شرح المجموع. ۱۰ -الکوکب المنیر. ۱۱ - المجموع. ۱۲ -مطلع النیرین فیما یتعلق بالقدرتین. ۱۳ -مناسک الامیر. ۱۴ - الوظیفةالشاذلیة. (از معجم المطبوعات). و رجوع به همین کتاب و ریحانة الادب ج ۱ ص ۱۰۹ شود.