معنی امر معروف
5 بازدید
[ اَ رِ مَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) امر کردن به نیکو که در شریعت اسلام معروف و شناخته شده هستند مانند صوم و صلات و حج و زکوة و صدقهٔ عید فطر و قربانی. (از غیاث اللغات) (از آنندراج): مرا امر معروف دامن گرفت فضول آتشی گشت و در من گرفت. (بوستان). چو منکر بود پادشه را قدم که یارد زد از امر معروف دم.(بوستان). - امر بمعروف؛ در تداول مردم فرمان دادن و توصیه کردن مردم را به نیکی.
کلمات هم‌قافیه با «امر معروف»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «وف» برای سرودن شعر