معنی امانی کابلی
[ اَ یِ بُ ] (اِخ) (میر...) شاعری از سادات کابل بود. در سال ۹۸۱ هـ . ق. در زمان اکبرشاه به هندوستان رفت و در سال ۱۰۴۷ هـ . ق. در شهر جونپور درگذشت. وی در ماده تاریخ گفتن استاد بود، از اوست: سینه چاک است و جگر ریش و دل افکار مرا کرد عشق تو بصد درد گرفتار مرا آه صد آه که سوز جگر و آتش دل کرد رسوای جهان عاقبت کار مرا. (از تذکرهٔ صبح گلشن ص ۳۷) (قاموس الاعلام ترکی ج ۲ ص ۱۰۳۳) (الذریعة قسم اول از جزء تاسع ص ۹۴) (فرهنگ سخنوران). و نیز رجوع به تذکرهٔ هفت اقلیم و طبقات اکبری شود.
کلمات همقافیه با «امانی کابلی»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «لی» برای سرودن شعر