معنی امانجان قزوینی
[ اَ جا نِ قَ زْ ] (اِخ) از شاعران قزوین و از طایفهٔ حجازیهٔ آن شهر است. به سال ۹۵۰ هـ . ق. درگذشته است. این مطلع از اوست: مرا توفیق ده یارب که بوسم آستانش را کشم در چشم خود خاک کف پای سگانش را. و رجوع به تحفهٔ سامی چ تهران ص ۵۳ و الذریعة قسم اول از جزء تاسع ص ۹۴ و فرهنگ سخنوران شود.
کلمات همقافیه با «امانجان قزوینی»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «نی» برای سرودن شعر