معنی امام رازی

[ اِ ] (اِخ) الجصاص. از ائمهٔ بزرگ فقه حنفی و در علم فقه و زهد و ورع، یگانهٔ زمان خود بوده است. در سال ۳۲۵ هـ . ق. به بغداد آمد و نزد شیخ ابوالحسن کرخی علم فقه را تکمیل کرد، آنگاه به اهواز رفت و پس از وفات شیخ ابوالحسن به بغداد برگشت و بتدریس علوم همت گماشت و رئیس العلمای بغداد شد و در سال ۳۷۰ هـ . ق. در سن ۶۵ سالگی وفات یافت. احکام القرآن و مختصر اختلاف الروایات و شرح مختصر کرخی از تألیفات اوست و شرحی بر کتاب ادب القاضی ابوبکر احمدبن عمر الخصاف متوفی به سال ۲۶۰ هـ . ق. نوشته است. کتاب اختلاف الروایات مذکور از تألیفات ابی جعفر طحاوی است. (از لغات تاریخیه و جغرافیهٔ ترکی ج ۱).[ اِ ] (اِخ) محمدبن عمربن حسین بن حسن بن علی طبرستانی، ملقب به فخرالدین و مکنی به ابوعبداللََّه از دانشمندان بزرگ شافعی است. رجوع به فخر رازی شود.