معنی اصحاب معلقات سبعه

[ اَ بِ مُ عَ لْ لَ تِ سَ عَ ] (اِخ) هفت تن از شاعران روزگار جاهلیت عرب بودند که هر یک قصیده ای غرا سرودند و برحسب رسم معمول آن دوران آنها را از در کعبه بیاویختند که واردشوندگان آنها را ببینند و مایهٔ شهرت و افتخار آنان گردد و پس از نزول قرآن از بیم رسوایی قصاید خود را پنهانی بردند چنانکه در کتب مربوط مشروحاً نگارش یافته است و همین قصاید است که در السنهٔ اهل علم به سبعهٔ معلقه و معلقات سبعه مشهور و بارها چاپ شده است و شرحهای بسیار بر آنها نوشته اند، بالجمله آن هفت تن عبارتند از: امرؤالقیس و طرفةبن عبد بکری و زهیربن ابی سلمی مزنی و لبیدبن ربیعهٔ عامری و عمروبن کلثوم ثعلبی و عنترةبن عمروبن معاویةبن شداد و حارث بن حلزهٔ یشکری. (از ریحانة الادب).