معنی اصحاب عبداللََّه‌بن اباض

[ اَ بِ عَ دُلْ لا هِ نِ اِ ] (اِخ) پیروان عبداللََّه اباض از بنی مرةبن عبید از بنی تمیم بودند که آنان را اباضیه میگفتند و فرقهٔ بزرگی از خوارج بشمار میرفتند. عبداللََّه بن اباض رئیس این گروه در روزگار مروان بن محمد آخرین خلیفهٔ بنی امیه متوفی بسال ۱۳۲ هـ . ق. خروج کرد و عبدالملک بن محمدبن عطیه یکی از سرداران مروان در تباله با وی به نبرد پرداخت. رجوع به اباضیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهٔ حجازی قاهره ج ۱ ص ۲۱۲ و المعارف ص ۲۰۵ و لسان المیزان ج ۳ ص ۲۴۸ و تاریخ الخلفاء سیوطی ص ۱۶۹ و ابن اثیر ج ۵ ص ۱۵۸ و ابن کثیر ج ۱۰ ص ۳۶ و طبری ج ۹ ص ۱۱۰ و شذرات ج ۱ ص ۱۷۷ و الفرق بین الفرق ص ۸۳ شود.