معنی اصحاب افک

[ اَ بِ اِ ] (اِخ) گروهی بودند که بسال پنجم هجرت هنگام بازماندن عایشه از همراهان به افترا پرداختند و آنگاه که پیامبر (ص) به مدینه رسید این آیه در برائت عایشه نازل شد: {/B«إِنَّ اَلَّذِینَ جََاؤُ بِالْإِفْکِ عُصْبَةٌ مِنْکُمْ لاََ تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَکُمْ بَلْ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ لِکُلِّ اِمْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اِکْتَسَبَ مِنَ اَلْإِثْمِ وَ اَلَّذِی تَوَلََّی کِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذََابٌ عَظِیمٌ ». ۱-۲۹۲۴:۱۱/}(قرآن ۲۴/۱۱). و بزرگتر اصحاب افک عبداللََّه بن اُبی بن سلول بود و بقیه این کسان بودند: مسطح بن اُثاثه، حسان بن ثابت و حمنة بنت جحش. بقولی حضرت رسول آنان را حد زدند و بگفتهٔ واقدی حد نخوردند. رجوع به امتاع الاسماع صص ۲۰۶ -۲۱۰ و حبیب السیر چ خیام ج ۱ ص ۳۵۹، و «خبر افک» ذیل افک در همین لغت نامه شود.