معنی واژه اسف

[ اَ سَ ] (ع اِمص) اندوه سخت. (غیاث). بسیاری حزن : {/Bفَلَعَلَّکَ بََاخِعٌ نَفْسَکَ عَلی ََ آثََارِهِمْ إِنْ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهََذَا اَلْحَدِیثِ أَسَفاً.۱-۱۱۱۸:۶/} (قرآن ۱۸/۶)؛ پس بسا باشد هلاک کننده باشی خود را بر اثر آنها اگر نگرویدند به این سخن از اندوه. (تفسیر ابوالفتوح چ ۱ ج ۳ ص ۳۹۷). نصیب ولیت از سعادت سرور نصیب عدوت از شقاوت اسف.مسعودسعد. || خشم. بسیاری غضب. || فسوس. افسوس. پشیمانی بر فائتی. دریغ.[ اَ سَ ] (ع مص) اندوهگین گردیدن بر. اندهگن شدن. (زوزنی). || دریغ خوردن. تأسف. بر گذشته حسرت آوردن. || خشم گرفتن. (زوزنی). خشم گرفتن بر.[ اَ سِ ] (ع ص) خشمگن. خشمگین. غضبناک. || غمگین. ج، اَسفون. (مهذب الاسماء).[ اَ سَ ] (اِ) نامی است که در مازندران به درخت لِور دهند. رجوع به لِور شود.[ اَ / -َسْ ] (پسوند) -َسْف. مزید مؤخر بعض امکنه: کرسف. جوسف.[ اَ سَ ] (اِخ) دهی در نهروان. (منتهی الارب). قریه ای از نواحی نهروان از اعمال بغداد قرب اسکاف. (معجم البلدان).