معنی ازیرا

[ اَ ] (حرف ربط) اَزایرا. زیرا. برای این. از برای آن. (جهانگیری). از آن جهت. بدین سبب. بدین علت. لاجرم. لهذا. (برهان). علی هذا. بنابراین : اکنون ایشان ملک بکسی دیگر دادند، ازیرا که من [ بهرام گور ] غایب بودم. (ترجمهٔ طبری بلعمی). بدو گفت من دخت ده مهترم ازیرا چنین خوب و گندآورم.فردوسی. چنان شاهزاده جوانرا بکشت ازیرا جهان گشت با او درشت.فردوسی. همه داد کرد و همه داد دید ازیرا که گیتی همه باد دید.فردوسی. چو دانا توانا بد و دادگر ازیرا نکرد ایچ پنهان هنر.فردوسی. همی گفت اگر من گنه کرده ام ازیرا به بند اندر آزرده ام.فردوسی. تهمتن ز پیوندشان سر بتافت ازیرا سزاوار خود کس نیافت.فردوسی. ستانی همی زندگانی مردم ازیرا درازت بود زندگانی.منوچهری. تابناکند، ازیرا که دو علوی گهرند بچگان آن بنسب ترکه ازین باب گرند. منوچهری. دلم از غم همیشه ابر دارد ازیرا زین دو چشمم سیل بارد. (ویس و رامین). ز فتحش کنیت آمد وز ظفر نام ازیرا یافته ست از هردوان کام. (ویس و رامین). ازیرا خامهٔ یزدانْش خوانند رسول نامهٔ یزدانْش دانند.ناصرخسرو. با نیک بنیکی بکوش ازیرا بد جز که سزاوار بد نباشد.ناصرخسرو. از کردهٔ خود یاد کن و بگری ازیرا بر عمر به از تو بتو کس نوحه گری نیست. سنائی. بگو دل را که گرد غم نگردد ازیرا غم بخوردن کم نگردد.مولوی. و رجوع به ازایرا شود.[ ] (اِخ) شهرکیست بناحیت پارس از میان پسا و داراگرد، آبادان. (حدود العالم).