معنی ارمنیه

[ اَ / اِ مَ نی یَ ] (اِخ) ارمن. ارمنستان. ارمینیه. مملکتی است وسیع که در مشرق دریای فرات و جانب شمال دیار بکر و کردستان و آذربایجان و سمت مغرب شروان و سمت جنوب گرجستان واقع است و آن منقسم است بدو قسمت: صغری و کبری. تفلیس و توابع آنرا ارمنیهٔ کبری و خلاط و مضافات را ارمنیهٔ صغری نامند. مؤلف برهان گوید: شهری است معروف که آتشکدهٔ درخش در آنجاست. گویند بانی ارمنیه و شیراز و آتشکدهٔ درخش راس مجوسی بوده که الحال براس البغل مشهور است و درهم بغلی منسوب به اوست . -انتهی. و ظاهراً آتشکدهٔ آذرگشنسپ (آذر جشنسف، آذرجشن، آذرخش) را که در کنار دریاچهٔ ارمیه نزدیک شیز بوده بصورت درخش و شیراز تحریف کرده اند. رجوع بارمنستان و الجماهر بیرونی صص ۱۸۴ -۱۹۵ و فهرست التفهیم بیرونی و محاسن اصفهان مافروخی باهتمام سیدجلال طهرانی ص ۸۳ و حبط ج ۱ صص ۷۱ -۷۴ -۷۸ -۸۲ -۸۶ -۱۶۹ - ۲۱۹ -۲۹۵ -۳۴۰ -۳۴۱ و حبط ج ۲ ص ۱۶۹ -۲۳۴ -۴۰۸ -۴۱۲ -۴۱۶ و فهرست مجمل التواریخ ابوالحسن گلستانه و فهرست ذیل جامع التواریخ رشیدی تألیف حافظ ابرو شود. || (ص نسبی، اِ) مؤنث ارمنی. زن ارمنی. || سهام ارمنیه. رجوع به سهم شود.[ اَ مَ نی یَ ] (اِخ) (شاهان...) سُکمان که او را، بمناسبت نام مخدومش قطب الدین اسماعیل حکمران سلجوقی مرند آذربایجان، قطبی میخواندند. در سال ۴۹۳ هـ . ق./ ۱۱۰۰ م. شهر اخلاط را در ارمنیه از بنی مروان گرفت و فرزندان و ممالیک ایشان مدت یکقرن (۴۹۳ -۶۰۴ هـ . ق.) در این ناحیه حکومت میکردند تا ایوبیان در سال ۶۰۴ هـ . ق./ ۱۲۰۷ م. ایشان را از میان برداشتند. نام این پادشاهان و مدت سلطنت آنان از اینقرار است: <۵۳۰۶۴۰۰۲۰۱۱۹۱۴۰۱>... سال هجری - - - - - اسامی ۴۹۳ - - - - - سکمان القطبی ۵۰۶ - - - - - ظهیرالدین ابراهیم شاه ارمن ۵۲۱ - - - - - احمد ۵۲۲ - - - - - ناصرالدین سقمان ثانی ۵۷۹ - - - - - سیف الدین بگتمر ۵۸۹ - - - - - بدرالدین آق سنقر ۵۹۴ - - - - - محمد، المنصور ۶۰۳ -۶۰۴ - - - - - عزالدین بلبان (طبقات سلاطین اسلام لین پول ص ۱۵۲).