معنی اخرق

[ اَ رَ ] (ع ص) دُرُشت. || گول و نادان در کار. مرد احمق. اَوره. (تاج المصادر). آنکه هیچ کار نداند کرد. ناشی. مؤنث: خَرْقاء. ج، خُرق. || شتر که سر سپل وی بر زمین افتد پیش از سپل بسبب نجابت. (منتهی الارب). و صاحب تاج العروس گوید: البعیر یقع منسمه علی الأرض قبل خفه یعتریه ذلک من النجابة. || دریده گوش. (مهذب الاسماء). شکافته گوش. اخرق. [ اَ رَ ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از خرق. گول تر. نادان تر. - امثال: اخرق من حمامة؛ و ذلک انها تبیض بیضها علی الاعواد الثلاثة فربما وقع بیضها فتکسر. اخرق من ناکثة غزلها و یقال من ناقضة غزلها؛ و هی امرأة کانت من قریش یقال لها امّ ریطة بنت کعب بن سعدبن تیم بن مرة و هی الّتی قیل فیها خرقاء وجدت صوفاً، و الّتی قال اللََّه عز و جل فیها:{/B وَ لاََ تَکُونُوا کَالَّتِی نَقَضَتْ غَزْلَهََا مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْکََاثاً. ۱-۱۰۱۶:۹۲/}(قرآن ۱۶/۹۲). قال المفسرون کانت هذه المرأة تغزل و تأمر جواریها ان یغزلن ثم تنقض و تأمرهن ان ینقضن ما فتلن و امررن فضرب بها المثل فی الخرق. (مجمع الامثال میدانی).