معنی واژه احمق

[ اَ مَ ] (ع ص) گول (مرد). کالیو. کالیوه. نادان. (مهذب الاسماء). بی عقل. غتفره. گاودل. گاوریش. کانا. دنگ. نابخرد. غراچه. لاده. کمله. ابله. (زوزنی). دند. سفیه. بیهوش. خویله. (صحاح الفرس). کم خرد. گزَر. مُدمَّغ. دبنگ. ببّه. (منتهی الارب) (صراح). بی مغز. باقل. گیج. (فرهنگ اسدی نخجوانی). لک. (برهان). باحر. (منتهی الارب). انوک. ادعب. اعفک. ابودِراص. اعفت. الفت. اوره. (تاج المصادر بیهقی). اوکع. (منتهی الارب). ابودارس. ابوادراص. ابودغفا. ابولیلی. (المرصع). تاک. ابصع. رقیع. مرقعان. زَبون. ثفاجه. فغاک. غراچه. لاده. سرهب. کالوس. (منتهی الارب). اعثی. اخدب. بائک. متخدب. سرجوح. سِلغَدّ. سِلَّغْد. سجوری. قندعل. باطخ الماء. سبتان. هزاک. ضدّ عاقل. (مؤید): احمق مردی که دل در این جهان بندد. (تاریخ بیهقی). احمقی هنگامه سازد و گروهی همچنو گرد آیند و وی گوید... (تاریخ بیهقی). مکاشفت در چنین ابواب احمقان کنند. (تاریخ بیهقی). اندر این شهر بسی ناکس برخاسته اند همه خرطبع و همه احمق و بی دانش و دند. لبیبی. احمق را از صحبت زیرک ملال افزاید. (کلیله و دمنه). تقدیر آسمانی شیر را گرفتار سلسله گرداند... و احمق غافل را زیرک. (کلیله و دمنه). زاحمقان بگریز چون عیسی گریخت صحبت احمق بسی خونها بریخت.مولوی. تا که احمق باقی است اندر جهان مرد مفلس کی شود محتاج نان.مولوی. مؤنث: حَمْقاء. ج، حُمُق، حَمقی ََ، حَماقی، حُماقی. - احمق باک تاک؛ احمق که صواب را از خطا نشناسد. (منتهی الارب). - احمق خواندن؛ تحمیق. (دهار). - احمق شدن؛ حُمق. (تاج المصادر بیهقی). (دهار). دَوق. دواقه. دُوُق. (تاج المصادر). دُوُقة. (منتهی الارب). موق. مواقه. مووق. تکوک. استنواک. (تاج المصادر بیهقی). - احمق شمردن؛ استحماق. (تاج المصادر بیهقی). - احمق گردانیدن؛ تغفیل. (تاج المصادر بیهقی). - احمق یافتن؛ اِحماق. انواک. (تاج المصادر بیهقی).[ اَ مَ ] (ع ن تف) بسیارحمق تر. - امثال: احمق من ابی غبشان. احمق من الضبع. احمق من جحی. احمق من دُغة. احمق من رجلة. احمق من عقعق. احمق من هَبَنَّقَة. رجوع به هَبَنَّقَة شود.[ اَ مَ ] (ع ص، اِ) از القاب اسلامی ملک روم، نظیر: جبار و طاغیه و صاعقه و غیره. رجوع به مفاتیح العلوم خوارزمی حاشیهٔ ص ۸۱ شود.