معنی اثلة

[ اَ لَ ] (ع اِ) واحد اَثل، بمعنی درخت شوره گز. || متاع خانه. || خواربار. || ساز و سامان. || بیخ. (منتهی الارب). || حسب: نحت در اثله؛ طعنِ در حسب. || اصل چیز. ج، اَثلات.[ اَ لَ ] (اِخ) موضعی است قرب مدینه در شعر قیس بن الخطیم: واللََّه ذی المسجد الحرام و ما جُلِّلَ من یمنة لها خُنُف اِنّی لاهواک غیر ذی کذب قد شَفّ منّی الاحشاءُ و الشَّغف بل لیت أهلی و اهل أثْلةَ فی دار قریب بحیث نختلف. در تفسیر آن چنین گفته اند و ظاهر آن است که اسم زنی است. (معجم البلدان). || قریه ای است در جانب غربی بغداد بفاصلهٔ یک فرسنگ. (معجم البلدان) (مراصد). || موضعی است در بلاد هذیل.