معنی اثقال

[ اِ ] (ع مص) گران کردن. (تاج المصادر). گران کردن بوزن. گرانبار کردن. (منتهی الارب). || گران شدن. (تاج المصادر). || گرانبار شدن. || بار دادن بر کسی. (منتهی الارب). || گران شدن آبستن. (زوزنی): اثقلت المرأة؛ گران و ظاهر شد آبستنی او. (منتهی الارب). سنگین شدن زن آبستن. || اثقال مرض کسی را؛ سست و گران ساختن بیماری او را. سنگین شدن مرض او. و همچنین است اثقال نوم و لوم کسی را. (منتهی الارب).[ اَ ] (ع اِ) جِ ثَقَل و ثِقل. بارهای گران. (منتهی الارب). گرانیها. بارها. اسباب. امتعه. || اشیاء نفیسه: ثقل آن احمال و حمل آن اثقال از پشت بینداخت. (ترجمهٔ تاریخ یمینی). از رحال و اثقال او مبلغی تلف شد. (ترجمهٔ تاریخ یمینی). رجّالهٔ طوس را بر ایشان آغالیم تا شبها بر حواشی لشکر شبیخون می برند و مواشی و اسباب ایشان می ربایند و رحال و اثقال ایشان غارت میکنند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی). او را بشکست و اموال و رحال و اثقال او برگرفت. (ترجمهٔ تاریخ یمینی). امیر ناصرالدین در تحمل تکالیف آن اثقال و مقاسات شداید آن اشغال بوجهی مصابرت و مثابرت نمود که قوت بشریت از آن قاصر باشد. (ترجمهٔ تاریخ یمینی). - اثقال الارض؛ گنج های زمین و جسد مردمان. قوله تعالی: {/Bوَ أَخْرَجَتِ اَلْأَرْضُ أَثْقََالَهََا.۱-۴۹۹:۲/} (قرآن ۹۹/۲). - احمال و اثقال؛ از اتباع است. || رختهای مسافر. حشم مسافر.