معنی ابوکرب

[ اَ کَ رِ ] (اِخ) اسعد، تبع اوسطبن تبع الاقرن. یکی از ملوک یمن. و ابن بلخی در فارسنامه آرد که: و در روزگار او [ وشتاسپ بن لهراسب ] در یمن تبع پیدا شد و ملک یمن و کنعان بدست گرفتند و این تبع آن است که در قرآن ذکر او هست و چند تبع بوده اند، بعضی پیش از عهد سلیمان النبی علیه السلام و بعضی بعد از عهد او و نسب ایشان یاد کرده آید تا معلوم شود و این تبع ایشان را چون لقبی است نه نام و نسب ایشان این است: تبع تبان ابوکرب بن ملکیکرب تبع بن زیدبن عمروبن ذی الاذعار تبع بن ابرهه ذی المناربن رایش بن قیس بن صیفی بن سبا. و از جملهٔ این جماعت هیچکس مستولی تر از این تبع نبوده است و گفته اند که از اینجانب تا آذربایجان و دَرِ موصل تاختن آورد وهر لشکر را که پیش او رفت بشکست و قتل بسیار کرد و غنیمتهای بی اندازه برداشت و همه ملوک جهان از وی بشکوهیدند و گویند ملک هند از بهر او تحفه ها فرستاده بود و در جملهٔ آن حریر صینی و مشک بود او را آن خوش آمد و پیش از آن ندیده بود و از رسول پرسید که این از کجا آورند گفت از صین پس وصف ولایت و خوشی و نعمت آنجا بازگفت این تبع گفت که واللََّه آن ولایت را غزا کنم و لشکرهای عظیم از عرب و یمن و حمیر جمع آورد و بولایت صین تاختن برد و لشکر صین را بشکست و غنیمتی از آن ولایت برداشت و بازگشت و مدت رفتن و مقام کردن او بصین و آنجا بازگشتن هفت سال بود و چون بازگشت دوازده هزار مرد از عرب و حمیر بولایت تبت رها کرد و اکنون مردم آن ولایت از نژاد عربند و شکل و عادت و رسوم عرب دارند. واللََّه اعلم.[ اَ کَ رِ ] (اِخ) شمربن افریقین بن ابرهةبن حارث الرایش. گویند او شهر سمرقند را پی افکنده است و این نیز یکی از مجعولات و مصنوعات ادبای عرب است که عادتاً هرجا کلمه ای بتصحیف و تحریف و قلب و ترخیم شبیه بکلمهٔ عربی یابند افسانه و اسطوره ای سازند و بعرب بربندند. رجوع به حبیب السیر ج ۱ ص ۹۲ شود.[ اَ کَ رِ ] (اِخ) الضریر. پیشوای صنف کربیه است. و کربیه یکی از چهار فرقهٔ کیسانیه باشند. (بیان الادیان) (مفاتیح العلوم خوارزمی).