معنی ابوقره

[ اَ قُ رْ رَ ] (ع اِ مرکب) حربا. آفتاب پرست. اسدالارض. بوقلمون. خامالاون. آفتاب گردک. حربایه. پژمره. خور. انگلیون. مارپلاس. ابوحذر. || تیهو. || عقاب. (مهذب الاسماء).[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) مردی از خوارج پیشوای اباضیه. او بهنگام انتقال دولت از بنی امیه بعباسیان در شمال افریقیه خروج کرد و به سال ۱۴۸ هـ . ق. محمدبن اشعث از جانب خلیفهٔ عباسی بمحاربهٔ وی شد و ابوقره منهزم گشت و بمغرب اقصی گریخت و باز در سنهٔ ۱۵۰ طغیان کرد و آنگاه که قیروان را محاصره کرده بود درگذشت. رجوع به ابوقره در قاموس الاعلام شود.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) سعیدبن صدقه. محدث است و حمادبن زید از او روایت کند.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) سلمةبن معاویةبن وهب بن قیس الکندی. محدث است.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) عبدالمجید حمصی. محدث است.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) عبیدبن قیس والد مغیرةبن ابی قره. تابعی است. او از انس و از او یحیی بن سعید روایت کند.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) عسل بن سفیان. محدث است.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) کثیربن شنظیر. محدث است.[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) کلابی. نام یکی از فصحای عرب. (ابن الندیم).[ اَ قُ رْ رَ ] (اِخ) موسی بن طارق الیمانی. از موسی بن عقبه و ابن جریح روایت کند.